Sevgisizler günü..

Sevgilisi olmayanlar şimdi yalnızım mutsuzum sanıyoya aslında nekadar şanslı olduklarının farkında bile değiller. Asıl mutsuzluk hayatında biri varken yapayalnız hissetmek. En mutlu olman gereken anları, kursağında kalmış heveslere için için yanarken bulunca kendini insan yaşadığı hayata lanet ediyo. Kalbin kırılıp paramparça olduktan sonra kamyonla güller dökse önüne zerre kadar anlamı varmıki. Ama işte insan akıllanmıyo. Belki değişir bişeyler sanıyo. Belki hayatım yoluna girer bende bi parça mutlu olurum sanıyor. Ama olmayınca olmuyo işte. İşin en acı kısmıda bunları kimseye anlatamamak. Mutluymuş rolü oynamak. En oscarlığından hemde. Ama yoruldum,hemde çok yoruldum. Artık gücüm yok bişeyleri kaldırmaya. Mutlu olmayı haketmiyo olabilirim. Hadi buna eyvallahta, bukadar yıpratılmayıda hakettiğimi düşünmüyorum. Ama ben ne düşünürsem düşüneyim bu bişeyleri değiştirmiyo. Herneyse öyle yani. Ne anlattım, ne anlatmaya çalıştım bende bilmiyorum. Ama hayat bazen çok zor. Gözün kapalı uçuruma yürüyorsan hele dahada zor.. 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s