Duvarların dili olsa..

“Bomboş, kalbimin odaları bomboş” diye boşuna dememiş şair. Nice umutlarla alınmış o bir yığın eşya gidince şimdi oda bomboş kaldı bi anda gözümde. Duvarlara bakıp bilinmez hayatımın, gelecek günlerimin hayalini kuruyorum. Nasıl olucak acaba diye. Dün gidip müstakbel evimin eşyalarını yerleştirdim. Ama evim gibi diil işte çok uzak bi dünya sanki. Dönüp buraya geliyosun sonra ama artık burayada ait değilmişsin gibi. Arada kalmışlık çok kötü. Yerin yurdun,  sahip çıkanın yokmuşta böyle bi başınaymışsın gibi. Çok yoğun ve derin duygular içerisindeyim. Öyle zorki şu süreç. Yaşadığın her anın son olduğunu bilmek, evde attığın her adımın tekrarının olmıycağını bilmek falan insanın içini acıtıyor. Hem ağlarım hem giderim kısmı bu oluyo galiba. Sürekli boğazında bi düğümle yaşıyosun. Gözler dolup taşmaya bahane arıyo. Ve destek olucak birileri olmayınca yanında bin kat daha zor işte. Tek başına bu yükün altından kalkmak ağır geliyo. Derdini yine sadece duvarlar dinliyo. Bunca yıldır hep öyle oldu. Duvarlara, tavanlara baka baka ne acılara, zorluklara göğüs gerildi. Herşeyden çok onlardan ayrılıcak olmak koyucak sanırım. Başka bi evin duvarı ne anlasınki halimden. Duvarlar üstüme üstüme gelicek orda. Bazen dört duvar sadece dört duvar gibi diil işte insanın hayatında. Yüreğinde duvarlar örülü olmayan bilmez işte bunu.. Ozaman bu şarkı tüm duvarlara gelsin: Ben o duvarlara çarpa çarpa nasır tuttum, ağlaya ağlaya yosun tuttum…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s