Beyaza saflık demişler ama..

Yaşamla ölüm arasında ince çizgi varmış. Ve o çizgide yürürken üzerinde bu “gelinlik” denilen şey olmak zorundaysa hayat haddinden fazla acı veriyo. Saflık, masumiyet, mutluluk demek kime sorsan. Ama öyle olmuyo işte herzaman. Bazı şartlar altında bazı değerler değerini yitiriyo ne yazıkki. Kendi cehennemini ölmeden yaşamak gibi bişeyler işte, tarifi zor. Herşeyin güzel olması, mutluluk vermesi gerekirken acıdan kıvranmak, çaresizce dönüşü olmayan bi yola girmek çok can yakıcı. Kendinden başka suçluycak kimsenin olmaması, ve insanın kendine kızsada elinden bişey gelmemesi çaresizliğin en beteri. Ne yana dönsen önüne duvarlar örmüşsün en kocamanından hemde ve kendi ellerinle gibi öyle bişey işte. Bu hayata tutunan ellerim kırılsaydıda seçtiğim hayat bu olmasaydı diye yana yakıla ağlasanda bişeyleri değiştirememek ölüm gibi. Kefenini giyip ölüme yürümek bu işte. Beyazlar içinde mutluluk pozları verirken saflığıma doymıyım ozaman ne denirki..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s