Evlenince geçicekti hani?

Bi kitabı okumak için ne kadar geç kalınmışsa okadar geç kalmışım galiba. Yeni keşfetmek gibide diil bu ama nedense yıllardır bildiğin bi kitabı sebepsizce alıp okumamış ama hep merak etmiş olmak çok garip bi durum. Bu yaşıma kısmetmiş demekki. Belkide küçük bi çocukken okusaymışım bu acıyı kaldıramazmış yüreğim. Kimbilir..

“Yinemi çocuk kitabı okuyosun? ” diyorlar mı? Diyorlar. Alay ediyorlar mı? Ediyorlar. Olsun öyle desinlerdi, buda bi kitap okumanın mutlu gururuydu.

Küçük Prens havasında bi kitap gibiydi aslında. Çocukluğun masumiyet ve saflığını anlatırken, o yaşta bi çocuğun bile farkında olduğu dünya yükünün ve gerçeklerinin biz büyükler tarafından hala bilinemiyor oluşunun acı taraflarını öyle güzel anlatmışki. Ben çok sevdim kısacası..

Bu zor dünyada hepimizin ihtiyacı olan aslında Portuga gibi biri. Yanımızda her daim bizi anlayan, koruyup kollayan, çıkarsızca ve herşeye rağmen sevebilen biri. Öyle birine sahipsek işte ozaman hayat daha bi yaşanılası hale gelir. Ama birde öyle birini bulmuşken yitirmek var. İşte ozaman yaşamak için hiçbir sebep kalmıyor insanın hayatında. Hiçbirşeyin anlamı olmuyor şu dünyada. Bulupta yitirmek hiç sahip olamamaktan daha acı galiba. Varlığını bilmediğin bişeyin yokluğu çokta kanatmaz içimizi. Ama bikez varlığını hissetmişsek, yokluğu yüreğimizde tarifsiz bir yaradır. Portuga’nızın kıymetini bilin.. sahipseniz eğer..

Sahip değilseniz herşey daha zor çünkü. Kalbinizde açılan yaraları saran olmuyor ve o yaralar saran olmayınca kolay kolay geçmiyor.

Ben çocukken nezaman bi yerimi yaralayıp ağlamaya başlasam annem gelir ” Ağlama evlenene kadar geçer” derdi. Gelin olana kadar tüm yaralarım acılarım geçicek umuduyla büyüdüm hep. Nezaman canım yansa sonraki yaşlarımda hep bunu tekrarladım kendime. “Daha fazla üzülme nasılsa buda gelin olana kadar geçicek” diye. Kitapta bu acı geçirici formülü okuyunca içim bi tuhaf oldu. Demekki Zeze’de ben gibi inanmış buna diye kendime bi arkadaş buldum gibi oldu.

Ama işte bazen dönüp bakıyosun yüreğinin içinde açılmış yaralara geçmişmi diye. Hani artık evlendim ya, hepsi geçmeli ya. Geçmiyor ama, geçmemiş. Galiba evlenmekte yetmiyor bazı yaralara. Yada bizi hep kandırmışlar be Zeze bunca yıldır. Halbuki uslu çocuk olup artık ‘kıç’ bile demiyoruz ama… ama işte..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.