Eski parfümler gibi

“Çok eskiden kullandığım bir parfüm vardı. Aşırı seviyordum. Bitmesin diye kullanmaya kıyamıyordum falan. Şimdi rafta duruyor öyle. Artık ilgimi çekmiyor. Abartmışım diyorum, o kadar da güzel değilmiş diyorum. Sıradan geliyor. İşte zamanla vazgeçmem sandığım her şeyden böyle vazgeçtim”

Farkında olmasakta her gün yeni bir güne, yeni bir BEN’e uyanıyoruz. Sanki her şey aynı sıradanlığıyla devam ediyor, hiç değişmiyormuşuz gibi geliyor ama insan dönüp bakınca geriye; bir önceki gündeki kişiyle bile aynı kişi olmadığını çok sonra fark ediyor. Duygular, düşünceler, alışkanlıklar, hedefler her şey her dakika başkalaşım geçiriyor. Peki, bu normal mi? Normal, hem de hayatımızdaki her şeyden daha normal. Eğer böyle olmasaydı hep aynı noktada takılı kalır, ilerleyemezdik çünkü. Gelişemezdik, unutamazdık, kurtulamazdık ve tüm bu yapamadıklarımız yüzünden bu şekilde yaşayamazdık.

Hepimizin takıntıları, çok sevdikleri, bağımlılıkları, sanki hiç vazgeçemez sandığı alışkanlıkları yok mu? Hem de tonlarca. Peki, bir zaman sonra ne oluyor? Hiç farkına bile varmadan, ne zaman nasıl bitti, nasıl son buldu, nasıl vazgeçtik bilemeden, adını bile koyamadan yok olup gitmişler. Farkına vardığımız an yokluklarını garip bir boşluk duygusu oluşuyor. Sanki hiç onsuz olamazmış, onu yapmadan duramazmış ya da her neyse bağlandığımız olmazsa olmaz dediğimiz sanki hiç olmamış gibi geliyor.

Yokluğundan üzüntü duyarız sandığımız şeyler dönüp bakınca saçma geliyor, abartmışız diyoruz. Komik geliyor hatta neler yapmışım, düşünmüşüm, hissetmişime dönüşüyor. Yok olup gidişi değil de onca şeyden sonra böyle saçma ve komik gelişi acı verir gibi oluyor. Yazık diyesi geliyor insanın onca zamana ya da harcadıysa emeğe.

Sonra yazık demeye bile değmeyecek kadar önemsiz olduğunu düşünüp bu duygudan da kurtuluyor insan. Bazen bunları böyle sorgular şekilde kapatıyoruz sayfayı. Bazen de hatta çoğu zaman bu durumun farkında bile olmuyoruz. Sayfayı açıp kapamaya değecek şeyler bile değil birçoğu. Zamanında en değerlimiz olanın şimdi değeri bile olmuyor gözümüzde.

Bu duyguyu her yaşadığında, her yitip giden değerin ardından insan biraz daha anlıyor büyüdüğünü, kendine yeni bir şeyler kattığını, olgunlaştığını. Bunları yaşayarak, bazı şeyleri geride bırakarak, bıraktıklarımıza gülüp geçerek yeni bir ben olmaya devam ediyoruz. Ne mutlu bize..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.