Geç kalmışlıklara…

Hayat bazen böyle işte; bi küpenin kaybolup bulunması gibi. Bi zamanlar çiftken çok severdim kendilerini. Sonra eşini kaybettim. Bulurum diye çok uzun zaman bekledim. Tek kalan eşini atmayada kıyamadım. Belki diğeri bi yerlerden çıkarda yeniden bi çift olurlar diye. Ama beklemekte bi yere kadar. Ümidimi kesince oda sonunda çöpteki yerini aldı malesef. Ve buakşam hiç alakasız bi yerde bi anda çıkıverdi karşıma o çok beklenen. Bi anda okadar mutlu oldumki. Ama sonra mutluluk yerini hüzne bıraktı. Artık onu bekleyen bi eşi olmadığını farkettim. Ve noluyo biliyomusun işte o an. Kaybettiğinden daha fazla üzüyor bulmuş olman. Hep bi pişmanlık, bi keşke. Biraz daha beklemiş olsaydı şimdi mutlu son olucaktı. Bekleyenin bi umudu vardı hiç değilse, “ya dönerse” diye. Ama geri dönenin şuan hiç şansı yok. Hayat bazen çok acımasız..

Kavuşamayan küpelerimin hikayeside böyle işte. Siz siz olun; ya kaybolmayın yada hiç geri dönmeyin yada biraz daha bekleyin. Yada hiç kulağınızı deldirip bu küpe işlerine bulaşmayın. En temizi.. Buda kulağınıza küpe olsun! 😀